Like a Star - Rozdział 13

Dzisiejszy mecz! Kto oglądał? :D 5:1 dla Realu, pokazali klasę, nadal nie mogę wyjść z podziwu, już nie mogę doczekać się kolejnego z Galatasaray :D

Cristiano, Ozil x2, Kaka i Higuain. Bohaterowie wieczoru :)

Tymczasem zapraszam do czytania :)


Rozdział 13



Martha's POV

Kolejny weekend właśnie się skończył i pora wracać do szkoły. Szłam właśnie do kawiarki ale usłyszałam kilku mężczyzn rozmawiających po hiszpańsku o Reprezentacji Narodowej, która gra jutro towarzyski mecz Austria-Madryt, ale nie to było najważniejsze. Po zajęciach musiałam iść do miasta kupić kilka potrzebnych rzeczy do szkoły. Kocham chodzić wzdłuż Madrytu, za każdym razem znajduję jakieś miejsce którego wcześniej nie znałam, to miasto ciągle mnie zaskakuje. Tym razem znalazłam małą restaurację z tarasem, właściwie byłam trochę głodna, więc weszłam do środka i usiadłam przy stoliku. Kelnerka podeszła do mnie i wzięła zamówienie. Miałam chwilę dla siebie, dlatego Monica nie była tam ze mną. Sprawdzałam właśnie telefon kiedy usłyszałam z tyłu głos który przywrócił mnie do rzeczywistości.

- Dlaczego tak piękna dziewczyna siedzi sama? - powiedział głos

Odwróciłam się i zobaczyłam wysoką postać za mną. Spojrzałam na jego wielkie niebieskie oczy które na mnie patrzyły. Gerard i jego idiotyczny uśmiech na twarzy.

- Oh! Cześć! - powiedziałam nieco zaskoczona
- Mogę usiąść z tobą? - powiedział patrząc na wolne krzesło przede mną
- Eee... Tak, jasne - powiedziałam próbując się przy tym uśmiechnąć

Gerard usiadł na przeciwko mnie kiedy nagle przyszła kelnerka z moim napojem. Nie wiem dlaczego zgodziłam się żeby usiadł ze mną.

- Więc, co słychać?  - zapytał
- Wszystko całkiem dobrze, dzięki że pytasz... Co robisz w Madrycie? - zapytałam go
- Jutro gram mecz towarzyski dla reprezentacji
- Oh tak, przeciwko Austrii, tak? - powiedziałam biorąc łyk mrożonej herbaty
- Tak, nawet jeśli jest to towarzyski mecz, chcę wygrać
- Oprócz tego potrzebujesz udowodnić dlaczego nie wygraliście World Cup i Euro
- Dużo presji - powiedział z uśmiechem
- Ale jesteś dobry, więc... To będzie proste
- Tak myślisz? - powiedział kładąc ręce na stole
- Tak, nie bez powodu Hiszpania jest Mistrzem Świata

W tym momencie kelnerka podeszła do mnie z moim jedzeniem, Gerard uśmiechnął się do niej i spojrzał na mnie. Jedyną rzeczą jaką mogłam zrobić było uśmiechnięcie się do niego. Zaczęłam jeść w kompletnej ciszy, ale Gerard znowu zaczął mówić

- Dlaczego jesz obiad sama?
- Siedzę z tobą, więc nie jestem sama - powiedziałam patrząc w talerz
- Cóż, ale wcześniej...
- Musiałam kupić kilka rzeczy i zgłodniałam... Koniec historii - powiedziałam patrząc na niego
- Powiedz mi coś o sobie...
- Co chciałbyś wiedzieć?
- Mieszkasz niedaleko?
- Nie, mieszkam dalej...
- Sama czy z lokatorem?
- Mieszkam z moją przyjaciółką, przyjechałyśmy tutaj razem kończyć studia
- Co studiujesz?
- Psychologię, jestem na ostatnim roku
- Wow! Mam nadzieję, że nie analizujesz mnie teraz - zaśmiał się Gerard
- Uwierz mi, nie robię tego cały czas... Tylko wtedy kiedy mi za to płacą
- Ok! Wierzę ci - powiedział znowu z tym idiotycznym uśmiechem

Starał się podtrzymywać rozmowę pytając mnie o różne rzeczy. Nawet nie jest taki zły, jest zabawny i rozbawia mnie kiedy opowiada dowcipy i historie.

- Przepraszam Gerard, ale muszę już iść... - powiedziałam prosząc o rachunek
- Dlaczego? Przecież miło nam się siedzi - powiedział zasmucony
- Musze kupić jeszcze kilka książek, a jest już późno
- Mogę iść z tobą... - powiedział Gerard wyciągając portfel i płacąc mój rachunek
- Proszę, Gerard, pozwól mi zapłacić...
- Nie, nie pozwolę płacić dziewczynie
- Ok! Następnym razem ja zapłacę
- Będzie następny raz? - powiedział z ogromnym uśmiechem na twarzy
- Może, kto wie - powiedziałam nie patrząc na niego

Gerard zapłacił za rachunek i wyszliśmy z restauracji, w jednym momencie położył swoją rękę na mojej talii, szybko oddaliłam się od niego.

- Więc, gdzie mnie zabierasz?
- Do księgarni niedaleko, muszę kupić kilka książek i papier na zajęcia
- Pozwól że ci pomogę - powiedział biorąc ode mnie torbę
- Dziękuje - powiedziałam z uśmiechem
- To przyjemność - powiedział Gerard

Dotarliśmy do małej księgarni i weszliśmy do środka, zaczęłam się rozglądać za książkami które szukałam a Gerard szedł zaraz za mną, czasami mogłam poczuć jego oddech przy mojej szyi. W końcu znalazłam książkę którą szukałam ale była na najwyższej półce, poszłam po drabinę która była obok i weszłam żeby wziąć książkę, kiedy schodziłam na dół prawie spadłam ze schodków, ale Gerard mnie złapał i swoimi silnymi rękami przytrzymał mnie w talii.

- Gerard, proszę, mógłbyś mnie puścić? - zapytałam
- Oh, przepraszam - powiedział kładąc swoją rękę na szyi - Masz tą książkę?
- Tak! Możemy iść teraz

Podeszłam do kasy żeby zapłacić za książkę i wyszliśmy. Zaczęliśmy iść w kierunku ulicy głównej, wiec mogłam spokojnie iść na metro i wrócić do domu.

- Ja zostanę tutaj, pójdę na metro
- Nie ma mowy, odwiozę cię do domu
- To nie jest konieczne, naprawdę
- Nie, odwiozę cię - powiedział biorąc mnie za rękę
- Gerard, proszę... - błagałam
- Nie słucham cię

Gerard splótł swoje place z moimi i prowadził mnie gdzieś. Próbowałam uwolnić się z jego uścisku, ale to było niemożliwe, za każdym razem kiedy chciałam go puścić on łapał mnie za rękę mocniej. Po chwili, Gerard stanął i zobaczyłam jego samochód. Białe Audi, otworzył dla mnie drzwi pozwalając żebym weszła do środka, potem wziął moją torbę i włożył ją do bagażnika. Włączył silnik i zaczęliśmy jechać.

- Wpisz swój adres do GPS

Zrobiłam to o co prosił i jechaliśmy. Nie chciałam z nim rozmawiać, byłam trochę zdenerwowana tym co robił, nienawidzę ludzi którzy mówią mi co mam robić. Czułam jego wzrok na mnie, ale nawet na niego nie spojrzałam. Po chwili Gerard zaparkował przed wejściem do budynku i wyciągnął dla mnie torbę z bagażnika.

- Dzięki za podwiezienie... - powiedziała i skierowałam się w stronę wejściowych drzwi
- Naprawdę nie ma za co - powiedział, łapiąc moją rękę i przysuwając mnie bliżej
- Gerard, pozwól mi iść...
- Dlaczego? Przeszkadzam ci? - powiedział z uśmiechem
- Tak! Chcę już iść

Kiedy to powiedziałam on przysunął się do mnie bliżej, mogłam czuć jego oddech. Jego intensywnie niebieskie oczy pożerały mnie. W próbie odpowiedzi zająknęłam się, nie mogłam nic powiedzieć, Gerard jest znacznie wyższy ode mnie, wziął moją twarz w swoje ręce, próbowałam się uwolnić, ale jedną ręką złapał mnie w talii i nagle złapał moją szyję, poczułam jego usta na moich.

Nie mogłam się sprzeciwić więc też go pocałowałam. W miedzy czasie jego ręce na mojej talii i plecach delikatnie mnie dotykały. Moje ręce trzymały jego szyję. Zaczął  bawić się kawałkiem mojej koszulki bez przerywania pocałunku. W końcu jego usta zaczęły zjeżdżać niżej wtedy odepchnęłam go od siebie.

- Muszę iść... - powiedziałam idąc w kierunku frontowych drzwi
- Proszę, zostań - powiedział próbując mnie zatrzymać
- Powiedziałam coś, muszę iść - zdenerwowałam się
- Po prostu powiedz mi... Mam jakieś szansę? - zapytał dotykając mojego policzka
- Nie wiem, przestań to robić - powiedziałam biorąc twarz z dala od jego ręki
- Nie poddam się... - powiedział w końcu i pozwolił mi odejść

Pobiegłam do swojego mieszkania, drzwi były otwarte więc wbiegłam do środka. Monica oglądała telewizję i spojrzała na mnie

- Jesteś, nareszcie

Rzuciłam torbę na ziemię i poszłam prosto do okna zobaczyć czy Gerard już odjechał, ale był tam, uśmiechał się jak głupek. Monica stała za mną.

- Na co patrzysz? O mój Boże, czy to nie jest Gerard Pique? - powiedziała patrząc przez okno
- Tak, to jest on...
- Chyba nie rozumiem... - powiedziała patrząc na mnie
- Wiem... - powiedziałam idąc do salonu
- Chcesz mi coś powiedzieć? - zapytała siadając obok mnie
- Wszystko zaczęło się kiedy pojechałam do Barcelony, po meczu mieliśmy lunch, kilku piłkarzy tam było. Rozmawialiśmy przez jakiś czas, a potem zapytał mnie o mój numer telefonu, więc mu go dałam... - chciałam mówić dalej ale Monica mi przeszkodziła
- MÓJ BOŻE!!!!! Powiedz mi więcej!
- Dzisiaj poszłam kupić kilka książek do szkoły i zjeść lunch, i on się tam pojawił kiedy byłam w restauracji, dołączył do mnie i przywiózł mnie... Miałam już iść ale pocałował mnie
- NO NIE!!! POCAŁOWAŁAŚ GERARDA PIQUE!!!! - powiedziała, prawie krzycząc
- Tak! Ale uspokój się, to nic takiego
- Oczywiście, to nic takiego... A ty też go pocałowałaś?
- Próbowałam tego nie robić... Ale to było niemożliwe
- Bardzo cierpisz...
- Zamknij się! Nie pomagasz mi...

Poszłam do swojego pokoju i rzuciłam się na łóżko, nie mogłam przestać myśleć o tym co właśnie się wydarzyło. Moja głowa to kompletna katastrofa, ale zamknęłam oczy i przypomniałam sobie pocałunek z Gerardem, a potem pomyślałam o tym ile czasu spędziłam z Mesutem. Nie wiedziałam co robić i myśleć, zaczęłam słuchać muzyki, ale to też nie pomogło. Po długiej chwili w końcu zasnęłam.

Like a Star - Rozdział 12

W ramach rekompensaty mam dla Was kolejny rozdział :)

Mam już przygotowane krótkie opowiadanie z Cristiano Ronaldo, jednak jeszcze czekam na zgodę na tłumaczenie od dziewczyny, która to napisała. Już nie mogę się doczekać, żeby je tutaj zamieścić, jest jednym z moich ulubionych :)

Tymczasem zapraszam Was na rozdział 12, miłego czytania!

****

Następnego dnia miałam zamiar spędzić spokojną niedzielę, Monica miała plany a ja nie chciałam nigdzie wychodzić, zrobiłam sobie śniadanie i usiadłam na kanapie oglądając Ligę Mistrzów, byłam skupiona na grze kiedy nagle zadzwonił mój telefon przywracając mnie do rzeczywistości, nie spojrzałam kto dzwoni od razu odebrałam.

- Halo? - powiedziałam nie odrywając oczu od meczu
- Hej, jak twoja noga? -  od razu rozpoznałam jego głos, był to Mesut
- Całkiem dobrze, dzięki
- Co robisz?
- Nic ważnego, oglądałam mecz
- Oh, który?
- Manchester City i Everton
- Oh! Premier League, komu kibicujesz?
- Właściwie Chelsea ale lubię City, mam kilku ulubionych graczy
- Na przykład?
- Cóż, dla mnie Joe Hart jest jednym z najlepszych na świecie, ale Silva też jest dobry
- Tak, to dobrzy piłkarze. Masz jakieś plany na resztę dnia?
- Nie, właściwie siedzę sama
- Może mógłbym ci potowarzyszyć? Moglibyśmy podzielić się naszą samotnością razem -już mogę zobaczyć, jak Mesut się uśmiechał mówiąc to
- Brzmi fajnie
- Będę za chwilę
- To czekam na ciebie
- Do zobaczenia!
- Do zobaczenia Mesut

Pierwsza połowa gry właśnie się skończyła, więc poszłam do siebie po laptopa, wtedy usłyszałam dzwonek do drzwi byłam pewna że to Mesut, miałam laptopa w rękach i szłam w kierunku salonu, krzyknęłam 'otwarte!' I Mesut wszedł do środka, zobaczył mnie w połowie przedpokoju i uśmiechnął się.

- Hej! - powiedziałam kładąc laptopa na stół
- Hej! - Mesut podszedł do mnie bliżej, moje ręce powędrowały wokół jego szyi a jego na mojej talii przytulając mnie mocno
- Jak się masz?
- Ja dobrze, a ty? Jak twoja noga?
- Już nie boli, mówiłam ci. Potrzebuję tylko odpoczynku, poza tym czuję się naprawdę świetnie!
- Cieszę się to słyszeć, co robisz?
- Nic, oglądałam mecz i miałam zamiar sprawdzić pocztę
- Oh, więc nie ma z tobą Monici?
- Nie, miała plany a ja chciałam pobyć sama i odpocząć
- Dobry wybór
- Chodź, usiądź ze mną w salonie

Usiadłam na kanapie na przeciwko telewizji, z laptopem na kolanach, mecz się jeszcze nie zaczął nadal były reklamy. Mesut usiadł obok mnie i położył swój telefon na stoliku. Tymczasem ja położyłam swoje nogi też na stoliku i włączyłam laptopa. Nie wiedziałam co się dzieje kiedy Mesut był obok mnie, ale czułam się dobrze.


Mesut’s POV


Chciałem tylko zobaczyć Marthe, od momentu kiedy się poznaliśmy mam wrażenie że to konieczne tylko ją zobaczyć i wiedzieć że wszystko jest u niej w porządku. Nie potrzebuje ton makijażu, drogich ubrań żeby wyglądać pięknie, miałam na sobie tylko parę podartych jeansów, niebieski t-shirt i bose nogi, jej włosy były w kucyku wiec mogłem dokładnie zobaczyć jej twarz, jej policzki były trochę różowe, ale można było zobaczyć piegi na jej kościach policzkowych i nosie, miała mały i słodki nos, ale myślę, że to co najbardziej lubię w jej twarzy to duże brązowe oczy, czasami w świetle słońca wyglądają znacznie jaśniej, są hipnotyzujące. z jej długimi rzęsami. Mogę spędzić całe życie patrząc tylko w jej oczy. Ale co się z tobą dzieje Mesut?! Nie mogę tak się czuć w stosunku do Marthy, to znaczy nie chcę znać tych uczuć, nie mogę ich nazwać, ale naprawdę chcę wiedzieć co się dzieję za każdym razem kiedy ją widzę.

- Wszystko w porządku Mesut? - zapytała przywracając mnie do rzeczywistości, pisała coś na laptopie, podczas kiedy ruszała palcami u stóp, ma piękne stopy, jej paznokcie były perfekcyjnie pomalowane turkusowym lakierem, poza tym miała bransoletkę na jej prawej kostce.
- Tak, w porządku, dlaczego pytasz? - powiedziałem patrząc w telewizor
- Nic takiego, po prostu jesteś cichy - powiedziała zamykając komputer i kładąc go na stole krzyżując nogi na kanapie.
- Co to jest? - powiedziałem wskazując na bransoletkę
- A to.. - powiedziała dotykając jej - to jest obietnica, ze wrócę do Meksyku, mam tam trzech najlepszych przyjaciół, wszyscy są mężczyznami, znam ich całe życie, są dla mnie jak bracia, kiedy im powiedziałam że wyjeżdżam do Madrytu kupili mi ją, wszyscy mamy takie bransoletki na znak obietnicy że nigdy o sobie nie zapomnimy.. - powiedziała
- Fajna historia, więc to jest coś specjalnego dla ciebie...
- Tak, to jeden z moich talizmanów - powiedziała śmiejąc się
- Jeden z ... - powiedziałem podnosząc jedną brew do góry
- Tak, jednym jest też opaska od ciebie.. Jest magiczna
- To nic takiego
- Nie prawda!! Udało mi się strzelić bramkę, pamiętasz. Nie mogę grać z twoim pierścionkiem, więc opaska mi pomogła
- Ok, skoro tak myślisz... Mecz który oglądałaś już się skończył?
- Tak - powiedziała skacząc z kanału na kanał
- Jaki był wynik?
- City wygrało 3-0... oh! Chelsea gra teraz! Czekałam na ten mecz! - powiedziała podekscytowana
- Więc zaraz po Realu kibicujesz Chelsea?
- Tak, w zasadzie mam w każdej lidze ulubioną drużynę, ale pierwszą jest zawsze Real Madryt
- To ciekawe, które drużyny?
- We Włoszech Milan, we Francji PSG i... Przepraszam, ale w Niemczech moją ulubioną jest Bayern Monachium
- Wow, jestem zaskoczony, same dobre drużyny
- Cóż, spędzam większość swojego wolnego czasu na oglądaniu meczy, czasami nawet nie dbam o to kto gra
- To jest niesamowite, mam tak samo, piłka nożna to moje życie, jestem szczęściarzem to robić i tak żyć
- Zdecydowanie jesteś, masz coś przeciwko jeśli obejrzę mecz? - zapytała nieśmiało
- Oczywiście że nie, mogę obejrzeć z tobą?
- Jesteś tego pewien?
- Tak... Dlaczego pytasz?
- Cóż, kiedy oglądam mecz zachowuje się jak mężczyzna i czasami krzyczę... Mogę być nieznośna - powiedziała nieco zakłopotana ale tylko się uśmiechnąłem
- To będzie przyjemność obejrzeć mecz z tobą
- Ok, ostrzegałam cię, nie patrz na mnie kiedy za bardzo się angażuje... Chcesz coś do picia?
- Nie dzięki - powiedziałem uśmiechając się

Gra się zaczęłam, Martha była trochę zdenerwowana. Mogę to powiedzieć, ponieważ bawiła się swoimi rękami, ona jest prawdziwym fanem. Po dwudziestu minutach, Chelsea miała sporo możliwości ale mieli pecha, w kontrataku drużyna miała szansę, ale Cech zaprzepaścił to, nie widział piłkarza i wyszedł przed bramkę, nikogo tam nie było i strzelili gola.

- Co do diabła Cech, powinieneś trzymać tą piłkę a nie rzucać ją daleko!! Gdzie byli obrońcy... Boże, to jest takie frustrujące - powiedziała kładąc ręce na twarzy
- Spokojnie, jeszcze mają dużo czasu żeby coś zrobić - powiedziałem żeby ją uspokoić

Pierwsza połowa właśnie się skończyła, Martha trochę się uspokoiła, ale nadal nikt nic nie mówił, próbowałem coś powiedzieć, ale ona była pierwsza.

- To jest dziwne... - powiedziała patrząc na mnie
- Co jest dziwne?
- Oglądam mecz z profesjonalnym piłkarzem - powiedziała śmiejąc się
- Prawda, ale jestem też normalnym facetem
- Wiem, ale to dobrze. Jesteś pewien że nic nie chcesz? - powiedziała wstając i idąc do kuchni.
- Jestem pewny, dzięki
- Daj mi znać jakby coś się zmieniło

Wróciła na miejsce, rozmawialiśmy o różnych rzeczach. Śmialiśmy się, po prostu spędzaliśmy miło czas. Druga połowa właśnie się zaczęła, Chelsea szło coraz lepiej, po dziesięciu minutach Lampard strzelił świetnego gola, remis. Martha skoczyła z kanapy i zaczęła klaskać, świętując gola, kiedy usiadła przytuliła mnie mocno, chciałem zostać już tak na zawsze, kiedy rozluźniła uścisk oglądaliśmy dalej. Chelsea wygrała 3:1.

- Co za mecz! - powiedziała uśmiechając się
- Tak, naprawdę dobry
- To co teraz robimy?
- Może zjemy coś razem?
- Brzmi fajnie... Zobaczę co mogę zrobić
- Masz zamiar gotować? - zapytałem żartując
- Jeśli mam coś do zjedzenia to czemu nie - powiedziała idąc prosto do kuchni poszedłem za nią i usiadłem na jednym z krzeseł - Mamy jakieś resztki z wczorajszego obiadu i makaron ale nie ma sosu, nie mam zbyt wielu składników żeby zrobić...
- Możemy zamówić pizzę jeśli chcesz
- Albo... Dobra, zróbmy to, na pewno lepszy pomysł niż mój makaron - powiedziała siadając na przeciwko mnie
- Możemy coś ugotować następnym razem... - powiedziałem uśmiechając się

Martha zamówiła pizza i chwilę musieliśmy poczekać. To był naprawdę świetny dzień w jej towarzystwie, podczas słuchania jej zabawnych historii. Kiedy jedliśmy pizzę starałem się dowiedzieć jaka ona jest, więc zapytałem ją o kilka rzeczy na wszystkie mi odpowiedziała. Mówiła o życiu w Meksyku i jej mieście rodzinnym. Dowiedziałem się kilku rzeczy o rodzinie i przyjaciołach.Kiedy skończyliśmy jeść pomogłem z naczyniami.

- Martha muszę ci coś powiedzieć..
- Jasne, słucham - powiedziała siadając w salonie
- Jadę dzisiaj wieczorem do Düsseldorf
- Oh dlaczego? Jeśli mogę zapytać
- Gramy towarzyski mecz z Mannschaft przeciwko Irlandii
- Mam nadzieję, że wygracie! - powiedziała z uśmiechem
- Ale chciałem cię o coś zapytać.. -'Oh powiedz to Mesut!' powiedziałem w myślach do siebie - Nie chciałabyś pojechać ze mną? - powiedziałem patrząc na nią. Była zaskoczona tym pytaniem
- Z wielką przyjemnością, ale nie mogę, mam szkołę nie mogę... - powiedziała, byłem trochę smutny, ale całkowicie ją rozumiałem - Przepraszam Mesut
- Nie przepraszam, oczywiście rozumiem... Może następnym razem - powiedziałem
- Może... Powodzenia! - powiedziała mocno mnie przytulając
- Jeśli strzelę bramkę to będzie dla ciebie... - powiedziałem
- Po prostu wygraj... Będę oglądać i ci kibicować prosto z mojej kanapy - powiedziała śmiejąc się
- Będziesz oglądać?
- Oczywiście! Nigdy nie przegapiłam meczu Mannschaft od momentu kiedy polubiłam piłkę nożną!
- Ok... Muszę iść, inaczej odleci mi samolot
- Do zobaczenia Mesut!
- Wrócę w czwartek, dam ci znać - powiedziałem przy drzwiach
- Ok! Powodzenia!
- Do zobaczenia Martha - powiedziałem całując ją w czoło, mogłem dostrzec że jej policzki nieco się zaczerwieniły

Muszę strzelić gola, muszę to zrobić dla niej. Martha jest od teraz moim szczęśliwym talizmanem.

Like a Star - Rozdział 11

Wczorajszy mecz o zgrozo co to było? Beznadziejny remis i kiepski mecz. Oby w środę pokazali więcej.

Zapraszam do czytania!



***

Rozdział 11

Następnego dnia rano wstałam i wzięłam szybki prysznic. Poszłam do kuchni żeby zrobić sobie śniadanie, Monica siedziała już w kuchni jedząc swoje.

- Masz dzisiaj mecz, tak? - zapytała
- Taak, chcesz przyjść czy masz już jakieś plany?  - zapytałam
- Nie mam planów, w sumie mogę iść z tobą - powiedziała uśmiechając się
- To się pośpiesz! Nie chcę się spóźnić
- Tak proszę pani - powiedziała żartując

Dotarłyśmy już na boisko, poszłam od razu do szatni a Monica na trybuny. Zmieniłam ubrania kiedy mój telefon zadzwonił, to była wiadomość od Monici.

'Dlaczego mi nie powiedziałaś, że Mesut jest też zaproszony?!'
'Chciał przyjść, jest już tam?'
'Tak siedzi obok mnie, wygląda na całkiem podekscytowanego, ale nie chciał przyjść sam'
'Z kim jest?'
'Higuain... Który od momentu przyjścia nie przestał mówić...' - napisała Monica, a ja nie mogłam się nie zaśmiać
'I kto to mówi... Czasami też przypominasz papugę'
'Przyznaję, ale on jest facetem...;
'Po prostu bądź dla niego miła... Muszę iść, mam rozgrzewkę'
'Ok... Powodzenia!!!'

Wyszliśmy z szatni na rozgrzewkę. Moja pierwsza reakcja kiedy wyszliśmy to szukanie gdzie jest Monica i jej towarzysze. Po chwili znalazłam ich, wszyscy mi pomachali. Monica prawie potknęła się skacząc. Musiałam powstrzymać się od zaśmiania się. Kiedy skończyliśmy rozgrzewkę wróciliśmy do szatni. Wcześniej usłyszałam głos Mesuta który mnie wołał.

- Hej Mesut, cieszę się że przyszedłeś...
- Nie mogłem przegapić szansy żeby cię zobaczyć, nie masz wiele czasu, nie?
- Nie, właściwie muszę już iść
- Zanim pójdziesz... Weź to - i Mesut podał mi opaskę tak samą jakiej używa - To będzie taki twój amulet na szczęście
- Dzięki, nie powinieneś... - powiedziałam ściągając tą którą miałam i zamieniając ją na tą od Mesuta - Może dzisiaj strzelę gol, muszę iść, dzięki że jesteś
- Powodzenia! - powiedział uśmiechając się

Pobiegłam do szatni żeby posłuchać to co ma nam trener do powiedzenia przed wyjściem na boisko. Wszystkie siedziałyśmy cicho i skupiałyśmy się na tym co zrobić, mam zamiar wygrać ten mecz.


Mesut’s POV.


Nie wiem czy branie ze sobą Gonzalo było dobrym pomysłem ale cóż jestem tutaj z nim. Większość swojego czasu spędził na rozmawianiu z Marthą, myślę że mają wiele wspólnego. Gra miała się już zacząć, dałem Martha moją opaskę, chciałem dać jej coś na szczęście. Zobaczyłem ją wychodzącą na boisko, śmiała się ale była skoncentrowana w tym samym czasie. Usłyszeliśmy gwizdek i gra się zaczęła.

Jak mogłem zobaczyć Martha była na pozycji pomocnika. Grała za napastnikiem, tak jak ja. W pierwszych minutach próbowała dostać się do piłki. Jest dobra, kilka strzałów, ale było bardzo daleko od strzelenia bramki, ale były całkiem dobre. Nagle, po 25 minutach gry, jedna z przeciwnej drużyny faulowała, co oznaczało rzut wolny, kilka dziewczyn zdecydowało że strzelać będzie Martha. Więc, ułożyła piłkę na miejscu, wzięła kilka kroków do tyłu, jeszcze raz spojrzała do przodu i kopnęła piłkę. Co za niesamowity gol! Widziałem wiele bramek w swoim życiu ale ta była naprawdę świetna. Martha pobiegła, kilka dziewczyn przytuliło ją, zobaczyła mnie i się uśmiechnęła, wtedy skierowała dłonią na swoją szczęśliwą opaskę. Bardzo się cieszyłem, wstałem i klaskałem razem z Monica i Gonzalo. Po tym usiedliśmy, pierwsza połowa się skończyła. Miałem chwilę żeby iść kupić wodę, był to jeden z naprawdę gorących dni, dobrze że przynajmniej nikt mnie nie rozpoznał. Wróciłem na trybuny i czekałem aż druga połowa się zacznie.
Po kilku minutach dziewczyny znowu wyszły na boisko, Martha rozmawiała ze swoim trenerem, mówił jej co ma robić, zgodziła się ruchem głowy i pobiegła na środek boiska.

Wcześniej nawet nie zauważyłem że nosiła numer 10 na plecach, to spowodowało że uśmiechnąłem się szeroko, nosimy taki sam numer. Pierwsze 10 minut nie były dobre tak jak w pierwszej połowie, ale muszę przyznać że Martha jest bardzo utalentowana, przyjmowała wszystkie piłki. Była lepsza niż inne dziewczyny, wiedziała jak grać. Gra zaczęła robić się nudna, druga drużyna grała dosyć spokojnie, kiedy jedna z dziewczyn pobiegła po piłkę i wpadła na nogę Marthy. Upadła a ja natychmiast wstałem ale nie mogłem zrobić nic żeby jej pomóc. Widziałem ból na jej twarzy, nadal leżała na boisku do momentu kiedy grupa medyków podeszła i zaczęto jej sprawdzać kolano. Zdecydowali. Zastępstwo. Nadal źle się czuła w szatni. Kiedy usłyszeliśmy gwizdek sędziego zszedłem na dół i zacząłem iść, ale nie wiedziałem gdzie ona teraz jest.

- Martha musi być u pielęgniarki, pozwól że sprawdzę, zostań tutaj - powiedziała Monica, i odeszła
- Spokojnie Mesut, nic nie będzie Marthcie - powiedział Gonzalo klepiąc mnie po plecach
- Nie mogę się uspokoić, martwię się o nią - powiedziałem zdenerwowany

Po chwili zobaczyłem że idzie Monica razem z kulejącą Marthą, juz była przebrana w swoje ubrania. Uśmiechnęła się do mnie, podszedłem bliżej

- Jak się masz? - zapytałem
- Dobrze, nie martw się o mnie - powiedziała uśmiechając się
- Jesteś pewna? To wygląda na kontuzję...
- Wszystko w porządku Mesut, nie mam nic złamanego albo naderwanego, potrzebuję tylko odpocząć
- Martwiłem się o ciebie - powiedziałem i nie mogłem nie przytulić jej mocno
- Dziękuje za przyjście Mesut - powiedziała odwzajemniając uścisk
- Co za niesamowity gol! Jestem twoim fanem - powiedziałem przerywając uścisk
- Przestań, to nie było dobre
- Nie mów tak, jesteś świetnym graczek, uwierz w to - powiedziałem
- Dziękuje

Odwróciłam się, usłyszałam głosy za mną, był to Gonzalo który szedł do nas

- Gratulacje Martha! Mou powinien podpisać z tobą kontrakt - powiedział Gonzalo przytulając mnie
- Nie potrzebujesz mnie, masz Mesuta na moim miejscu - powiedziała patrząc na mnie
- W porządku? - zapytał ją Gonzalo
- Tak, mam się dobrze, dzięki
- Może zjemy coś razem? - powiedział Gonzalo z uśmiechem na twarzy
- No nie wiem, nie macie żadnych planów? - zapytała Martha
- Jesteśmy wszyscy wolni, więc co robimy?
- Chcesz iść? - Martha zapytała się Monici, była trochę rozkojarzona
- Jasne! - powiedziała Monica śmiejąc się
- Więc chodźmy! - ucieszył się Gonzalo

Podeszliśmy do samochodu Gonzalo, on prowadził. Pomogłem Marthcie chociaż wcale nie chciała mojej pomocy. Gonzalo otworzył tylne drzwi, Martha weszła do środka. Mesut usiadł obok mnie a z przodu Monica.


Martha’s POV


Nienawidzę momentu kiedy mam kontuzje podczas gry, ta dziewczyna prawie złamała mi nogę, ale nic mi nie jest, doktor powiedział że potrzebuje odpocząć przez dwa dni a potem mogę wrócić na treningi. Nie mogę uwierzyć, że Mesut powiedział mi że jest pod wrażeniem mojej gry. Gonzalo zaproponował nam obiad dla naszej czwórki. Monica powiedziała mi, podczas kiedy wychodziłyśmy z gabinetu lekarza, że Gonzalo przez cały mecz z nią rozmawiał. Wyglądała na podekscytowaną. W samochodzie widziałam tylko jak Gonzalo spoglądał na Monicę, która siedziała przed Mesutem a ja za Gonzalo. Nagle poczułam wibrację telefonu, i to była wiadomość od... Monici, w sensie ona siedziała obok mnie.

'Mesut patrzy na ciebie! On jest taki słodki!
'Nie, nie jest! Przestań, Gonzalo patrzy na ciebie... (:'
'A właśnie, że jest! Tak bardzo się o ciebie martwił... Gonzalo... Patrzy na mnie? To jest chyba żart...'
'To nie jest żart... Macie wiele wspólnego...'
'Na przykład? Powiedz mi...'
'Nigdy nie przestajecie mówić!!''
'Przyznaję, ale porozmawiajmy o Mesutcie i tobie...'
'Nie ma czegoś takiego jak 'Mesut i ja'
'Owszem jest... Prawie skoczył z trybuny kiedy zobaczył, ze leżysz na boisku...'
'Każdy się martwił nie tylko on... Ale skończymy tą rozmowę w domu'

Włożyłam telefon z powrotem do kieszeni, po chwili staliśmy przed wejściem do restauracji. Gonzalo zaparkował samochód i weszliśmy do środka. Mesut siedział obok mnie, Gonzalo był na przeciwko mnie a Monica obok niego. Zamówiliśmy nasze jedzenie i rozmawialiśmy, jedyni którzy rozmawiali to Monica i Gonzalo. Mesut i ja czasami coś powiedzieliśmy albo zgodziliśmy się z czymś. Śmialiśmy się, to było zabawne jak Monica i Gonzalo 'walczyli' ze sobą. Mesut czasami spoglądał na mnie a ja na niego z uśmiechem. Spędziliśmy miło czas, ale była już najwyższa pora żeby wrócić do domu, więc Gonzalo nas odwiózł. Kiedy podjechaliśmy pod budynek, Monica popędziła do środka tylko mówiąc 'do zobaczenia'', Gonzalo przytulił mnie i wsiadł do samochodu, byliśmy tylko ja i Mesut przed wejściem do budynku.

- Dziękuje bardzo za przyjście i za opaskę, to mój amulet od teraz - powiedziałam uśmiechając się
- Nie ma za co, spędziłem z wami bardzo miło czas
- Ja też... Do zobaczenia Mesut - powiedziałam przytulając go
- Do zobaczenia Martha

Pomachałam do niego i weszłam do środka, to był miły dzień. Kiedy otworzyłam drzwi Monica już siedziała przed telewizorem, zostawiłam klucze w misce obok drzwi i poszłam prosto do pokoju.

- Gdzie idziesz? - krzyczała prosto z kanapy
- Do pokoju, jakiś problem?
- Musimy porozmawiać o tobie i Mesutcie, pamiętasz..
- Monica, nie chcę naprawdę rozmawiać o tym bo nie ma o czym...
- A sławnie że jest, wyglądacie tak ładnie razem - powiedziała śmiejąc się
- Boli mnie noga, potrzebuję odpocząć, i nie chcę o tym więcej rozmawiać...
- Ale... Ale!!
- Nie, będę w swoim pokoju

Może i było coś pomiędzy Mesutem a mną, ale przyjaźń, to wszystko, jesteśmy przyjaciółmi i nic więcej... Prawda?

Like a Star - Rozdział 10

Przed Wami kolejny rozdział, już 10, ale ten czas szybko leci. W zanadrzu mam gotowe tylko trzy, muszę przystopować, bo będzie problem :) Zastanawiam się tym razem już bardzo poważnie nad krótkim opowiadaniem z jednym rozdziałem, chyba zrobię małą ankietę, bo nie wiem kogo wybrać na głównego bohatera. Potrzebuję Waszej pomocy :)

Ankieta będzie się znajdować po prawej stronie, na tym malutkim szarym tle które wystaje, jeśli najedziecie na nie kursorem to się rozwinie, będzie w pierwszej kolejności :)

Tymczasem zapraszam do czytania!

****

Rozdział 10

Martha’s POV

Po spotkaniu z piłkarzami, udaliśmy się na małą wycieczkę po mieście. Byłam tam już wcześniej, kilka lat temu z rodziną na wakacjach. Zrobiłam dużo zdjęć, to jest coś co kocham robić, miałam nawet kurs w Meksyku, więc kiedy jestem w nowym miejscu nie mogę przestać robić zdjęć. Zjedliśmy obiad i udaliśmy się do hotelu żeby jeszcze odpocząć.

W samolocie siedziałam przy oknie, obok mnie Valery a obok niej Ana, rozmawiały o modzie, zdecydowałam się na podłączenie słuchawek do iPoda i odprężenie się. Kiedy wylądowaliśmy nasz trener dał nam trzy godziny odpoczynku, mamy następny ważny mecz jutro i musimy poćwiczyć, więc wzięłam taksówkę i wróciłam do domu żeby coś zjeść i chwilę odpocząć oglądając mecz w telewizji.

Trening był wyczerpujący, kiedy byłam już w domu wzięłam prysznic i prawie umarłam kiedy położyłam się na łóżku, ale coś przywróciło mnie do rzeczywistości, mój telefon dzwonił, wzięłam go do ręki i odebrałam.

- Cześć? - powiedziałam
- Hej! Jak się masz? Brzmisz na zmęczoną... - był to Mesut
- Właściwie jestem, mój dzisiejszy trening był straszny...
- Co robisz teraz? - zapytał
- W sumie nic, leżę na łóżku... - Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi - Poczekaj Mesut, ktoś dzwoni do drzwi

Wstałam z łóżka i poszłam prosto do drzwi, kiedy je otworzyłam nie mogłam uwierzyć kto tam stał...

- Co tutaj robisz Mesut?! - powiedziałam patrząc na niego z telefonem który nadal miałam przy uchu
- Myślę, że powinniśmy się rozłączyć - co zrobiliśmy, Mesut wszedł do środka
- Nie odpowiedziałeś na moje pytanie... - powiedziałam siedząc na stołku, który miałyśmy przy kuchennym barze
- Oh! Chciałem cię po prostu zobaczyć - usiadł na przeciwko mnie
- Ale powinieneś mi powiedzieć... Spójrz jak ja teraz wyglądam! - Miałam na sobie zwykły t-shirt i sportowe spodnie Nike, moje włosy były niedbale spięte w kucyk.
- Uwierz mi wyglądasz dobrze
- Nie! Nie wyglądam dobrze, idę się przebrać... - Wstałam ale Mesut złapał mnie za ramię
- Wyglądasz idealnie, i jesteś zmęczona, więc siądź i opowiedz mi jak było w Barcelonie
- Fajnie, byli pod wrażeniem mojej gry
- Wiem że jesteś dobra ale cię jeszcze nie widziałem w akcji, ale zostajesz, prawda? - Mesut zapytał z ciekawością
- Muszę zostać, nie mogę się stąd wynieść, lubię Barcelonę, ale kocham Madryt - powiedziałam śmiejąc się
- To dobrze! Miałaś trening dzisiaj? - zapytał zmieniając temat
- Tak, jutro mamy ważny mecz
- To świetny moment żeby zobaczyć jak grasz... - powiedział uśmiechając się
- Chcesz przyjść? To znaczy, nie jestem aż taka dobra, będziesz się nudzić
- Chcę iść i jestem pewien że co jak co ale nudzić się nie będę - powiedział krzyżując ręce
- Ok.. Jeśli chcesz przyjść to przyjdź
- Gdzie to będzie?
- Pamiętasz gdzie ostatnim razem mnie odbierałeś kiedy wyszliśmy? - skinął głową - Cóż, mecz będzie na tamtejszym boisku o 10:00 rano
- Będę tam żeby cię dopingować
- Oh! Prawie zapomniałam, mam coś dla ciebie - powiedziałam wstając i idąc co mojego pokoju
- Dla mnie? Co to jest? - powiedział idąc za mną wzrokiem
- Poczekaj tutaj, zaraz będę

Mesut skinął głową, poszłam do swojego pokoju żeby znaleźć to co dla niego kupiłam, w końcu znalazłam. Wróciłam do kuchni nadal siedział w tym samym miejscu sprawdzając coś na telefonie.
- Proszę, mam nadzieję że ci się spodoba - powiedziałam dając mu małą paczkę
- Powtórzę, nie musiałaś mi nic kupować - powiedział
- Mesut, dałeś mi to - powiedziałam pokazując mu jego pierścionek który dał mi tydzień temu - i to był najlepszy czas żeby też ci coś dać, no dalej, otwórz

Mesut zaczął otwierać swój prezent, zapakowany w niebieski papier. Tylko go obserwowałam, próbowałam zgadnąć czy mu się spodoba.

- Wow! Super, dziękuje bardzo! - powiedział mocno mnie przytulając
- Miło mi to słyszeć - powiedziałam przerywając uścisk
- Podpisz ją dla mnie... - powiedział dając mi z powrotem książkę
- Co? Ale ja... - Próbowałam dowiedzieć się dlaczego chcę żebym podpisała mu książkę, ale uciął mi w połowie zdanie
- Po prostu napisz coś na pierwszej stronie, będę wiedzieć kto podarował mi książkę - powiedział uśmiechając się
- No dobrze, jeśli chcesz... - powiedziałam biorąc książkę i siadając obok baru kuchennego

Zaczęłam szukać długopisu, kiedy znalazłam jeden musiałam wymyślić co napisać, Mesut patrzył na mnie z uśmiechem na twarzy, po kilku minutach napisałam na pierwszej stronie książki 'A piece of Mexico to Germany, miłego czytania. Dużo miłości, Martha'

- Proszę! - powiedziałam zamykając książkę i wręczając mu ją ponownie
- Dziękuje, zajmie specjalne miejsce na mojej półce
- Nie ma za co
- Pora na mnie, musisz odpocząć przed meczem - powiedział wstając z krzesła
- Oh! Dziękuje że mnie odwiedziłeś - powiedziałam idąc z nim do drzwi
- Naprawdę nie ma za co, jeszcze raz dzięki - powiedział podnosząc książkę do góry - Do zobaczenia jutro!
- Do zobaczenia Mesut - powiedziałam całując go w policzek, natychmiast się uśmiechnął

Mesut podszedł do windy, poczekałam kiedy wszedł do środka i wróciłam do pokoju, położyłam się na łóżku i próbowałam przestać myśleć o Mesutcie ale to było niemożliwe, w końcu zasnęłam z uśmiechem na twarzy.